Sarajewo pachnie kawą i historią na każdej ulicy
Sarajewo to miasto, które trudno zamknąć w jednym zdaniu. Bośnia i Hercegowina, a konkretnie jej stolica, to punkt, w którym wschód spotyka zachód, a zapach świeżo palonej kawy miesza się z historią wypisaną na murach. Jeśli zastanawiasz się, co warto zobaczyć w centrum, zacznij od Baščaršiji - to tętniące serce miasta z czasów osmańskich. Właśnie tam stoi słynny Sebilj, drewniana fontanna, przy której turyści rzucają monety i odpoczywają w cieniu platanów. Spacer wąskimi uliczkami tej dzielnicy to podróż w czasie. W powietrzu czuć atmosferę Bliskiego Wschodu, choć jesteśmy w samym sercu Europy.
Sarajewo to jednak nie tylko orientalny klimat. Miasto nosi widoczne ślady wojny z lat 90. Jednym z najważniejszych miejsc, które trzeba odwiedzić, jest Tunel Nadziei. To podziemne przejście, które podczas oblężenia łączyło dzielnicę Butmir z lotniskiem i pozwalało mieszkańcom przetrwać. Muzeum w tunelu to poruszająca lekcja historii, która pokazuje codzienność oblężenia trwającego prawie cztery lata. Po drugiej stronie spektrum znajduje się Muzeum Sarajewa 1878-1918, opowiadające o zamachu na arcyksięcia Ferdynanda i wybuchu I wojny światowej. Dwa zupełnie różne oblicza tego samego miasta - jedno pełne tragedii, drugie naznaczone determinacją.
Podczas zwiedzania stolicy Bośni i Hercegowiny nie możesz pominąć meczetu Gazi Husrev-bega, jednego z najważniejszych zabytków architektury osmańskiej na Bałkanach. Tuż obok znajduje się Stary Bazar, gdzie kupisz ręcznie zdobioną miedź, wełniane dywany i oczywiście poczęstujesz się burekiem - najlepiej z mięsem lub serem. Jeśli masz tylko jeden dzień, zaplanuj go tak, by rano pospacerować brzegiem rzeki Miljacki, po południu zanurzyć się w atmosferze Baščaršiji, a wieczorem usiąść w jednej z licznych restauracji serwujących ćevapi. Sarajewo karmi nie tylko ciało, ale i duszę - każda ulica opowiada inną historię, a ty masz szansę stać się jej częścią, choćby na chwilę.
Baščaršija to nie deptak dla turystów, tylko żywe serce miasta
Gdy staniesz na brukowanym placu Baščaršiji, od razu czujesz, że to miejsce ma własny rytm. Nie chodzi tylko o Sebilj, drewnianą fontannę, przy której każdy robi zdjęcie, ani o gołębie ustawiające się do kadru jak zawodowcy. Chodzi o zapach świeżego bureka ciągnący się z piekarni za rogiem, o stukot młotków w warsztatach miedziowanych i o to, że sprzedawca w sklepie z pamiątkami nie namawia cię do zakupu, tylko częstuje kawą. W Baščaršiji nadal toczy się codzienne życie mieszkańców, a nie tylko spektakl dla turystów. To najlepsze miejsce, żeby poczuć klimat Sarajewa, które od wieków jest skrzyżowaniem wschodu i zachodu.
Spacer wąskimi uliczkami prowadzi cię od meczetu Gazi Husrev-bega, najważniejszego w Bośni, do rzeki Miljacki, która dzieli miasto na nową i starą część. To właśnie tutaj, wśród osmańskich zabytków i kawiarni, najłatwiej zrozumieć, dlaczego Sarajewo nazywa się bałkańską Jerozolimą. Ale nie daj się zwieść sielankowemu obrazkowi. Wystarczy przejść kilkaset metrów, żeby natknąć się na ślady wojny: dziury po kulach w elewacjach budynków albo czerwone róże, czyli wgłębienia po pociskach w asfalcie wypełnione czerwoną żywicą. To nie są atrakcje w stylu „zobacz, jak było strasznie”. To elementy, które sprawiają, że zwiedzanie nabiera głębi.
Muzeum Oblężenia Sarajewa albo Tunel Nadziei, wykopany pod pasem startowym lotniska, to miejsca, które trzeba odwiedzić, żeby zrozumieć, jak wyglądało życie w mieście otoczonym przez 1425 dni. Nie ma tam lukrowanej narracji ani efektownych eksponatów. Są za to zwykłe przedmioty, jak puszki po jedzeniu czy przerobione na piece kaloryfery, które opowiadają historię bardziej przejmująco niż jakikolwiek film. To nie jest muzeum dla turystów szukających sensacji. To lekcja pokory i dowód na to, jak mieszkańcy potrafili przetrwać w ekstremalnych warunkach.
Jeśli masz w planie tylko jeden dzień w stolicy Bośni i Hercegowiny, nie próbuj zobaczyć wszystkiego. Lepiej skup się na kilku punktach: poranny spacer po Baščaršiji, wizyta w muzeum, obiad w jednej z restauracji na lewym brzegu rzeki, gdzie jedzą głównie miejscowi, a potem przejście na wzgórze, żeby zobaczyć miasto z góry. Sarajewo nie jest miastem, które od razu rzuca ci się na kolana. Działa powoli, zapada pod skórę dopiero po kilku godzinach. I to właśnie ten klimat, mieszanka orientu, bałkańskiego luzu i trudnej historii, sprawia, że wracasz na mapę Bośni myślami jeszcze długo po powrocie.
W 500 metrów mieścisz meczet, cerkiew, kościół i synagogę
Sarajewo jest miastem, które trudno porównać z czymkolwiek innym na Bałkanach. W jego centrum, przy głównym deptaku, mijasz wyznawców islamu, prawosławia, katolicyzmu i judaizmu. Dosłownie w 500 metrów mieścisz tu meczet, cerkiew, kościół i synagogę. To nie jest atrakcja dla turystów z listy „must-see”, tylko codzienna rzeczywistość mieszkańców. Baščaršija, czyli stare miasto z czasów osmańskich, tętni życiem od rana do wieczora. Przy fontannie Sebilj kupisz burek i kawę po turecku, a kilka kroków dalej słychać dzwony z katedry. To miejsce, w którym Wschód i Zachód Europy mieszają się na chodniku.
Zwiedzanie stolicy Bośni i Hercegowiny warto zacząć od spaceru wzdłuż rzeki Miljacki. To właśnie nad nią widać najważniejsze ślady wojny z lat 90. - pociski w fasadach, tablice upamiętniające ofiary oblężenia. Nie bój się jednak, że miasto żyje tylko historią. Muzeum Oblężenia Sarajewa pokazuje brutalną codzienność, ale zaraz potem możesz usiąść w jednej z restauracji przy Baščaršiji i zjeść najlepszego ćevapa na Bałkanach. Klimat Sarajewa buduje się właśnie z tych kontrastów: z ruin i nowych kawiarni, z modlitwy i gwaru turystów.
Najważniejsze miejsca do zobaczenia to przede wszystkim Tunel Nadziei, który podczas oblężenia łączył miasto z wolnym światem, oraz Most Łaciński, gdzie zamordowano arcyksięcia Ferdynanda. Obie te atrakcje są praktyczne - do tunelu dojeżdżasz autobusem, a most znajduje się w samym centrum. Jeśli masz tylko jeden dzień, skup się na starym mieście i muzeum. Dwa dni pozwolą ci już poczuć atmosferę, przejść się na wzgórze Żółta Twierdza i zobaczyć panoramę stolicy Bośni i Hercegowiny z góry. Sarajewo nie jest łatwym miastem na szybką wycieczkę - wymaga czasu, żebyś zrozumiał, jak żyje się na mapie Europy, gdzie pokój i wojnę dzieli jedna ulica.
Ślady wojny, które uczą więcej niż niejedno muzeum
Sarajewo to miasto, które trudno zrozumieć bez zobaczenia na własne oczy, jak wojna wryła się w jego tkankę. Na pierwszy rzut oka stolica Bośni i Hercegowiny zachwyca wschodnim klimatem Baščaršiji, zapachem bureka i gwarem wokół fontanny Sebilj. Ale wystarczy skręcić w boczną ulicę, by natknąć się na ślady oblężenia z lat 90. - dziury po kulach w elewacjach kamienic, tablice upamiętniające ofiary i czerwone „sarajewskie róże”, czyli wypełnione czerwoną żywicą ślady po wybuchach. To nie są eksponaty w muzeum, tylko codzienność, która wciąż otacza mieszkańców.
Najlepiej zacząć zwiedzanie od Muzeum Dzieciństwa Wojennego. Zamiast suchych dat i statystyk pokazuje przedmioty z życia najmłodszych ofiar oblężenia - podarte misie, zeszyty pisane przy świecach, gry wymyślone w schronach. To miejsce zmienia perspektywę i sprawia, że historia przestaje być abstrakcją. Potem warto przejść do Tunelu Nadziei, który podczas oblężenia łączył miasto z wolnym światem. Dziś kawałek oryginalnego tunelu, niski i ciasny, pozwala poczuć, jak wyglądała walka o przetrwanie pod ziemią, gdy nad nią padały pociski.
Nie chodzi jednak o to, by Sarajewo kojarzyło się wyłącznie z tragedią. Przeciwnie - miasto tętni życiem, a jego siła polega na tym, że potrafi łączyć to, co wydaje się niemożliwe. Na jednej ulicy mijasz meczet z czasów osmańskich, cerkiew prawosławną i synagogę. Tu Zachód spotyka Wschód w sposób, który w Europie jest wyjątkowy. Dlatego planując dzień w stolicy, nie ograniczaj się do zabytków. Usiądź w jednej z restauracji nad rzeką Miljacką, zamów kawę po bośniacku i obserwuj, jak ludzie, którzy przeżyli piekło, po prostu żyją dalej. To właśnie ta atmosfera robi największe wrażenie - i uczy więcej niż niejedno muzeum.
Tunel Nadziei - jedyna droga życia podczas 1425 dni oblężenia
Sarajewo to miasto, które trzeba zrozumieć, żeby je naprawdę zobaczyć. Podczas gdy w centrum przy Baščaršiji unosi się zapach świeżego bureka, a turyści robią zdjęcia przy Sebilju, wystarczy skręcić w boczną ulicę, by natknąć się na ślady wojny. Fasady wciąż noszą dziury po pociskach, a na chodnikach czerwone róże z żywicy znaczą miejsca, gdzie zginęli mieszkańcy. To nie jest ponura wycieczka, ale lekcja pokory. Najlepiej zacząć zwiedzanie od Muzeum Dzieciństwa Wojny, które pokazuje oblężenie oczami tych, którzy wtedy mieli po kilka lat. Zamiast suchych dat dostajesz historię o chłopcu, który przez 1425 dni nie wyszedł z piwnicy.
Kluczowym punktem każdej podróży do stolicy Bośni i Hercegowiny powinien być Tunel Nadziei. To podziemne przejście, wykopane pod pasem startowym lotniska, było jedynym łącznikiem oblężonego miasta ze światem. Dziś możesz przejść jego fragment i zobaczyć, jak wyglądała walka o przetrwanie w zimnie, wilgoci i strachu. W porównaniu z turystycznym klimatem Starego Miasta, gdzie meczety i wąskie uliczki przypominają o czasach osmańskich, tunel jest surowym kontrastem. Nie ma tam ładnych zdjęć ani kolorowych straganów. Jest tylko ziemia, niskie belki i świadomość, że tędy biegła żyła miasta. Warto oddać temu miejscu przynajmniej godzinę, bo to jeden z najważniejszych zabytków, który tłumaczy, dlaczego Sarajewo ma tak wyjątkową atmosferę.
Spacerując wzdłuż rzeki Miljacki, trafisz na Most Łaciński, gdzie padł strzał, który zapoczątkował I wojnę światową. To kolejne miejsce, które pokazuje, jak wiele historii skumulowało się w jednym punkcie na mapie Bałkanów. Stolica Bośni i Hercegowiny to miasto, w którym Wschód spotyka się z Europą, a ślady imperium osmańskiego mieszają się z austro-węgierską architekturą. Jeśli masz tylko jeden dzień, postaw na kontrast: poranek na Baščaršiji z kawą po bośniacku, południe w tunelu, a popołudnie w Muzeum Historycznym. Unikniesz wtedy powierzchownego zwiedzania i zobaczysz Sarajewo takim, jakim widzą je mieszkańcy - nie tylko jako atrakcję, ale jako dom, który przetrwał piekło.
Kawa po bośniacku to rytuał, nie zwykły napój
Kawa w Sarajewie to nie zamiennik porannego espresso ani sposób na pobudzenie. To rytuał, który trwa od czasów osmańskich i do dziś wyznacza rytm życia w mieście. Gdy usiądziesz w którejś z kawiarni na Baščaršiji, kelner nie przyniesie ci filiżanki. Dostaniesz džezvę, czyli tygielek z długą rączką, małą filiżankę i kostkę rafinady. Kawę pije się powoli, popijając łyk wody, która neutralizuje gorycz. Lokalni bywalcy potrafią tak spędzić godzinę, obserwując tłumy turystów i słuchając szumu fontanny Sebilj.
Zwiedzanie stolicy Bośni i Hercegowiny najlepiej zacząć właśnie od tej fontanny na głównym placu. To punkt, od którego rozchodzą się wąskie uliczki starego miasta. Po jednej stronie masz meczet Gazi Husrev-bega z XVI wieku, po drugiej - warsztaty rzemieślników wykuwających miedziane tace. W centrum czuć mieszankę Wschodu i Europy: zapach bureka z serem miesza się z wonią palonej kawy, a minarety przeplatają się z dzwonnicami. Przez miasto przepływa rzeka Miljacka, która dzieli Sarajewo na część osmańską i austro-węgierską. Wystarczy przejść przez jeden most, żeby zmienić epokę.
Historia wojny z lat 90. jest tu obecna na każdym kroku. Najważniejsze miejsca związane z oblężeniem to Muzeum Dzieciństwa Wojny i Tunel Nadziei - podziemne przejście, które łączyło odcięte miasto z lotniskiem. W tych miejscach zobaczysz prawdziwe ślady mieszkańców: buty dziecka, listy pisane w schronach, sprzęt medyczny. To nie są wystawy dla turystów szukających sensacji. To opowieść o ludziach, którzy przez 1425 dni żyli pod ostrzałem. Dla porównania, spacer po odrestaurowanej Baščaršiji pokazuje, jak miasto odrodziło się z gruzów.
Praktyczne wskazówki na podróż do stolicy Bośni: kawę pij tylko w miejscach, gdzie džezwę podgrzewają na gorącym piasku, nie na palniku. Burek kupuj w piekarni przy głównej ulicy, nie w restauracjach dla turystów. Na zwiedzanie muzeów i starego miasta zaplanuj przynajmniej dwa dni - jeden nie wystarczy, żeby poczuć klimat Sarajewa. A jeśli chcesz zobaczyć miasto z góry, wejdź na wzgórze Žuta Tabija o zachodzie słońca. Stamtąd widać, jak wschód Europy miesza się z Bałkanami.
W Sarajewie zjesz za 30 zł i poczujesz się jak król
Sarajewo to jedno z tych miejsc, gdzie za równowartość 30 złotych zjesz obiad, który w zachodniej Europie kosztowałby trzy razy tyle. Wystarczy skręcić z głównego deptaku Baščaršiji w którąś z bocznych uliczek, usiąść w miejscowej restauracji i zamówić burek z mięsem albo ćevapi w chlebie lepinja. Do tego szklanka jogurtu i jesteś najedzony jak król. I to nie przesada - ceny w stolicy Bośni i Hercegowiny potrafią zaskoczyć nawet oszczędnych turystów. Obiad w przyzwoitej knajpie to wydatek 8-12 marek bośniackich (około 20-30 zł), a kawa po turecku w tradycyjnym lokalu kosztuje jakieś 2 marki.
Ale Sarajewo to nie tylko tanie jedzenie. To miasto, w którym historia miesza się z codziennym życiem na każdym kroku. W centrum, przy słynnym Sebilju, fontannie z czasów osmańskich, spotkasz zarówno turystów robiących zdjęcia, jak i mieszkańców odpoczywających po pracy. Wschód i zachód Europy spotykają się tutaj w dosłownym tego słowa znaczeniu - wystarczy przejść przez ulicę, by znaleźć się w świecie, który pamięta wojnę lat 90. i oblężenie, najdłuższe w historii współczesnej. Ślady konfliktów widać w zabudowie, w śladach po kulach na murach i w muzeach, które warto odwiedzić, żeby zrozumieć duszę tego miejsca. Muzeum Oblężenia Sarajewa czy Tunel Nadziei to nie są atrakcje dla rozrywki, ale obowiązkowe punkty na mapie każdego, kto chce pojąć, jak to miasto przetrwało.
Jeśli masz tylko jeden dzień na zwiedzanie stolicy, najlepiej zacznij spacer od starego miasta. Przejdź się wąskimi uliczkami Baščaršiji, zobacz meczet Gazi Husrev-bega i most na rzece Miljacka. Potem skieruj się w stronę nowszej części miasta, gdzie znajdziesz galerie, muzea i knajpki z nowoczesną kuchnią. Klimat Sarajewa jest wyjątkowy - nie znajdziesz go w żadnym innym mieście na Bałkanach. To mieszanka otwartości, gościnności i melancholii, która zostaje w pamięci na długo. I wcale nie trzeba wydawać fortuny, żeby to poczuć.
Góry otaczają centrum, więc widok z Žute Tabije zapamiętasz na zawsze
Góry otaczają centrum, więc widok z Žute Tabije zapamiętasz na zawsze. To jedno z tych miejsc w Sarajewie, które od razu pokazuje, jak bardzo miasto jest wciśnięte między zbocza. Wchodzisz na wzgórze, a przed tobą rozciąga się cała dolina - minarety, czerwone dachy, a w tle zielone szczyty. Właśnie tutaj, na Żółtej Twierdzy, najlepiej zrozumieć, dlaczego Sarajewo nazywają bałkańską Jerozolimą. Wschód i zachód mieszają się tu na każdym kroku, a ślady osmańskiej przeszłości widać nie tylko w architekturze, ale i w zapachach z kuchni.
Spacer z centrum na Žute Tabije zajmuje około pół godziny, ale warto się zmęczyć. Po drodze mijasz cmentarze z białymi nagrobkami - to jeden z tych widoków, które w Sarajewie pojawiają się nagle i cisną do gardła. Stolica Bośni i Hercegowiny wciąż nosi ślady wojny z lat 90., a oblężenie miasta to temat, który przewija się w rozmowach z mieszkańcami. Jeśli masz dzień na zwiedzanie, postaw na Baščaršiję, meczet Gazi Husrev-bega i właśnie tunele pod lotniskiem. Muzeum Oblężenia pokazuje, jak ludzie przeżywali w mieście odciętym od świata, a wąskie korytarze tunelu ratunkowego robią wrażenie większe niż niejedna wystawa.
Po zejściu do centrum koniecznie zatrzymaj się przy Sebilju - fontannie na głównym placu, która jest jednym z najważniejszych punktów na mapie turystów. Wokół niej kręci się życie: sprzedawcy miedzi, zapach bureka z mięsem i szpinakiem, a w bocznych uliczkach restauracje serwujące ćevapi. Klimat tego miejsca buduje się z detali - dźwięku wody, głosów przekupniów i widoku gór, które przypominają, że Sarajewo to miasto między światami. Rzeka Miljacka dzieli je na część wschodnią i zachodnią, a przejście przez Most Łaciński to już czysta historia - stąd rozpoczął się zamach, który zapoczątkował I wojnę światową.
Praktyczne rady na koniec: najlepiej odwiedzić Sarajewo wiosną lub wczesną jesienią, bo latem bywa duszno między wzgórzami. Na zwiedzanie stolicy Bośni i Hercegowiny wystarczą dwa dni, ale jeśli chcesz poczuć atmosferę bez pośpiechu, daj sobie trzy. Marka bośniacka to lokalna waluta, ale w większości miejsc przyjmują euro, choć kurs bywa gorszy. I pamiętaj - w Baščaršiji targuj się o miedziane dzbanki, bo ceny dla turystów są zawyżone nawet o połowę.
Opuszczony tor bobslejowy i kolejka na Trebević - klimat jak z filmu
Wjazd kolejką linową na górę Trebević to jeden z tych momentów, które od razu zmieniają perspektywę na Sarajewo. Z góry widać, jak miasto wcisnęło się w wąską dolinę otoczoną zielonymi wzgórzami, a rzeka Miljacka dzieli je na dwie części. To właśnie na szczycie czeka na ciebie miejsce, które dla fanów kina i historii jest obowiązkowym punktem - opuszczony tor bobslejowy zbudowany na Zimowe Igrzyska Olimpijskie w 1984 roku. Przez lata był symbolem nowoczesności i sportowej rywalizacji, ale wojna w Bośni zmieniła go w fortyfikację i punkt ostrzału. Dziś betonowy tor pokrywają graffiti, a spacer nim to jak podróż w czasie, gdzie z każdej strony widać ślady oblężenia i jednocześnie artystyczny bunt mieszkańców.
Atmosfera na Trebeviciu jest niepowtarzalna, bo miesza się tu natura z brutalną historią. Z jednej strony masz panoramę stolicy Bośni i Hercegowiny, z drugiej - betonowe ruiny, które wyglądają jak plan filmu postapokaliptycznego. To jedno z tych miejsc w Europie, które pokazują, że Sarajewo to nie tylko zabytki osmańskiego wschodu, ale też dramatyczne rozdziały XX wieku. Warto zarezerwować sobie na to przynajmniej pół dnia, bo samo wejście na górę kolejką to już atrakcja - w przeciwieństwie do spaceru po Baščaršiji, tutaj od razu czujesz inny klimat, bardziej surowy i prawdziwy.
Po zejściu na dół, w centrum, możesz odpocząć w jednej z restauracji przy Sebilju, ale pamiętaj, że Trebević to nie tylko punkt widokowy. To praktyczna lekcja, jak wojna zmienia funkcję miejsc - z olimpijskiego obiektu w schron i posterunek. Dla turystów szukających czegoś więcej niż standardowego zwiedzania, spacer po torze bobslejowym i wjazd kolejką to najlepszy sposób, żeby zrozumieć dwoistą naturę tego miasta. Nie ma tu biletów za drogie marki ani komercyjnego blichtru - tylko beton, sztuka uliczna i cisza, która mówi więcej niż muzeum.
Sarajewo nocą nie zwalnia, tylko zmienia rytm
Sarajewo po zmroku to zupełnie inna opowieść niż ta, którą poznajesz za dnia. Gdy słońce chowa się za wzgórzami, a wąskie uliczki Baščaršiji rozświetlają się ciepłym blaskiem latarni, miasto zrzuca z siebie ciężar historii i zaczyna żyć beztroskim rytmem. Owszem, ślady wojny i oblężenia są tu wszechobecne nawet nocą - wystarczy spojrzeć na dziury po kulach w elewacjach kamienic - ale wieczorem bardziej niż muzeum przeszłości czuć tu tętniącą życiem stolicę Bośni i Hercegowiny. Zamiast biec od meczetu do muzeum, zwalniasz i po prostu siedzisz. Przy Sebilju na placu, w ogródku restauracji przy rzece Miljacka albo na schodach przed katedrą. To wtedy dociera do ciebie, że Sarajewo to nie tylko zestaw najważniejszych zabytków do odhaczenia, ale przede wszystkim klimat, który trudno znaleźć gdzie indziej w Europie.
Spacer wzdłuż rzeki wieczorem ma w sobie coś magicznego. Z jednej strony słychać szum wody i rozmowy mieszkańców, z drugiej - z pobliskich knajp dobiega zapach świeżego bureka i grillowanego mięsa. To idealny moment, żeby zobaczyć, jak wschód i zachód mieszają się tu na każdym kroku. Minaret meczetu Gazi Husrev-bega sąsiaduje z neogotycką wieżą katedry, a turyści zajadają się lokalnymi specjałami przy dźwiękach muzyki z całego świata. Jeśli myślisz, że po zmroku w stolicy nie ma już nic do roboty, jesteś w błędzie. Przeciwnie - to właśnie wtedy miasto pokazuje swoją prawdziwą twarz. Bez pośpiechu, bez kolejek do muzeów, bez upału. Po prostu atmosfera, którą czujesz skórą.
Z praktycznego punktu widzenia: wieczorem warto wybrać się na kolację do jednej z restauracji na Baščaršiji, ale nie bój się też skręcić w boczne uliczki. Ceny są tam niższe, a jedzenie często lepsze. Unikaj miejsc przy głównym placu, gdzie ceny potrafią być zawyżone nawet o 30-40% w porównaniu do tych oddalonych o dwie przecznice. Jeśli masz ochotę na coś bardziej lokalnego, poszukaj knajp bez szyldów po angielsku. To tam przesiadują mieszkańcy, a porcja bureka z jogurtem kosztuje około 3-4 marki bośniackie (czyli jakieś 7-9 złotych). Sarajewo nocą nie zwalnia, ono tylko zmienia rytm - z turystycznego na prawdziwy. I to jest najlepszy moment, żeby naprawdę je poznać.
