Apulia bez samochodu - jak zwiedzać wybrzeże i miasteczka pociągiem, autobusem i rowerem
Apulia na pierwszy rzut oka wygląda jak region stworzony dla kierowców. Miasteczka rozrzucone po wzgórzach, odległe plaże i winnice na prowincji - naturalnym odruchem jest szukanie wypożyczalni aut. Ale da się tu podróżować bez samochodu, pod warunkiem że zaakceptujesz wolniejsze tempo i dobrze wybierzesz bazę wypadową. Kręgosłupem komunikacji są pociągi regionalne Ferrovie del Sud Est. Łączą Bari z Lecce, a także z mniejszymi miejscowościami, takimi jak Polignano a Mare, Monopoli czy Ostuni. Wysiadasz w centrum, a do plaży dochodzisz pieszo albo wsiadasz w lokalny autobus. W sezonie kursują częściej, ale punktualność bywa włoską loterią - lepiej mieć w planie trochę luzu.
Jeśli chcesz zobaczyć największe atrakcje, postaw na dwie bazy. Bari daje dostęp do półwyspu Gargano (pociągiem do Barletty, potem autobusem na plaże) i do Doliny Itrii z Alberobello i Locorotondo. Z kolei Lecce to idealny punkt wypadowy na Salento - do Otranto, Gallipoli i Santa Maria di Leuca dojeżdżasz autobusem lub pociągiem w godzinę. W samym Lecce, Otranto i Brindisi poruszasz się pieszo, bo starówki są małe i zwarte. Największym wyzwaniem jest dotarcie do plaż takich jak Lama Monachile w Polignano - w szczycie sezonu lepiej wysiąść wcześniej i przejść się uliczkami, unikając korków.
Rower to świetne uzupełnienie, ale nie na trasę między miastami. Wypożycz go na jeden dzień w miasteczku i objedź okoliczne winnice albo wybrzeże wokół Monopoli. Pamiętaj, że Apulia słynie z wietrznej pogody i upałów - w lipcu lepiej ruszać o świcie. Nocleg bez samochodu ma sens w miastach z dworcem: Bari Vecchia, centrum Lecce, a nawet w Alberobello, jeśli zatrzymasz się w trulli w odległości spaceru od stacji. Z lotniska w Bari dojeżdżasz shuttle’em na główny dworzec w 20 minut. Nie zobaczysz wszystkich zakątków półwyspu Salentyńskiego, ale zyskasz to, co w Apulii najcenniejsze - włoskie miasteczka bez szukania miejsca parkingowego i makaron orecchiette zjedzony na spokojnie w knajpce bez widoku na blachę samochodu.
Bari w 24 godziny - trasa spacerowa od starówki po najlepsze orecchiette na ulicy
Jeśli masz tylko jeden dzień w Bari, nie trać czasu na dalekie wyprawy. Skup się na Bari Vecchia - sercu miasta, gdzie wąskie uliczki pachną oliwą i świeżym makaronem. Spacer zaczynasz od Piazza del Ferrarese, skąd wchodzisz prosto w gąszcz starówki. Po kilku minutach trafiasz na Bazylikę św. Mikołaja, a stamtąd już rzut beretem na nabrzeże. Właśnie tam, przy małych straganach, zobaczysz starsze panie lepiące orecchiette na oczach przechodniów. To nie jest atrakcja dla turystów - to codzienne życie, które trwa tu od pokoleń. Możesz kupić porcję na wynos za kilka euro i zjeść, siedząc na murku z widokiem na morze.
Po południu warto przejść na drugą stronę portu, do nowoczesnego centrum, ale jeśli wolisz klimat południa Włoch, lepiej skierować się na południe regionu. Wystarczy godzina drogi pociągiem, by znaleźć się w Polignano a Mare. To miasteczko słynie z plaży Lama Monachile - wąskiej zatoki wciśniętej między wysokie klify. Woda jest turkusowa, a nad głową masz zabytkowe kamienice. Nie ma lepszego miejsca na popołudniowe ochłodzenie. Jeśli masz więcej energii, zjedź do Alberobello, gdzie trulli stoją gęsto jeden przy drugim. To unikat na skalę światową - białe, stożkowe dachy wyglądają jak z bajki, a w środku mieszczą się sklepy, knajpki i noclegi.
Wieczorem wróć do Bari i znajdź miejsce w okolicy via Sparano. Kolacja w tutejszej trattorii to obowiązkowy punkt programu. Zamów coś z owoców morza, popij miejscowym winem i wsłuchaj się w gwar ulicy. Bari nie jest miastem wystawionym na pokaz - trzeba go posmakować, poczuć zapach smażonej ryby i zobaczyć, jak miejscowi plotkują na progach swoich domów. Jeśli twoja podróż po Apulii dopiero się zaczyna, to dobry moment, by zaplanować dalsze etapy: Lecce z barokowymi kościołami, Ostuni pobielone wapnem albo półwysep Gargano z dzikimi plażami. Bari to tylko przystanek, ale taki, który zostaje w pamięci na długo.
Cała prawda o Alberobello - tłumy, pułapki i momenty, dla których warto tu przyjechać
Alberobello to jedno z tych miejsc, które widzisz na Instagramie i od razu wrzucasz na listę marzeń. I słusznie - miasteczko słynie z trulli, czyli białych, stożkowych domków, które wyglądają jak z bajki. Problem w tym, że nie jesteś sam z tym pomysłem. W sezonie główny deptak, Via Monte Nero, momentami przypomina korytarz metra w godzinach szczytu. Wąskie uliczki zapychają się grupami z przewodnikami, a zrobienie zdjęcia bez turysty w tle graniczy z cudem. Ale to wcale nie znaczy, że Alberobello warto skreślić z planu podróży po Apulii. Kluczem jest odpowiednie podejście.
Największym błędem jest przyjeżdżanie w samo południe i ograniczenie się do dwóch głównych dzielnic: Rione Monti i Rione Aia Piccola. To tam są najsłynniejsze trulli, ale też największe tłumy. Jeśli masz samochód, warto zjechać z głównego parkingu i pospacerować bocznymi uliczkami, gdzie zobaczysz te same domki, ale bez kolejki do zdjęcia. I tu pojawia się pierwsza pułapka: w Rione Monti większość trulli to sklepy z pamiątkami. Owszem, można kupić lokalne wino czy ceramikę, ale ceny są mocno zawyżone. Prawdziwy klimat znajdziesz w Rione Aia Piccola, gdzie w trulli wciąż mieszkają ludzie i nie ma komercyjnego zgiełku.
Są jednak momenty, dla których Alberobello naprawdę warto zobaczyć. Przede wszystkim o świcie, kiedy miasteczko dopiero się budzi, a słońce delikatnie oświetla białe dachy. Wtedy uliczki są puste, słychać tylko ptaki i dalekie szczekanie psa. Drugi taki moment to późny wieczór, po odejściu ostatnich autokarów. Wtedy widać, że Alberobello to nie tylko atrakcja turystyczna, ale żywe miasto z własnym rytmem. Jeśli chcesz uniknąć tłumów całkowicie, zaplanuj wizytę w listopadzie lub marcu - wtedy trulli są Twoje na wyłączność, a pogoda w Apulii i tak bywa łaskawa.
Na koniec praktyczna rada: nie traktuj Alberobello jako osobnego celu, tylko jako jeden z przystanków w podróży po regionie. W promieniu godziny drogi masz Polignano a Mare z plażą Lama Monachile, Locorotondo z tarasami widokowymi, Ostuni na wzgórzu i Otranto nad morzem. W samym Alberobello spokojnie wystarczą dwie, trzy godziny - w tym czasie zobaczysz najpiękniejsze zakątki, zjesz orecchiette z sosem pomidorowym i kupisz butelkę oliwy z lokalnej tłoczni. Tylko nie daj się skusić na pierwszy lepszy sklepik z trulli - ceny bywają tam dwa razy wyższe niż w barze na bocznej uliczce.
Polignano a Mare i Monopoli - dwa oblicza adriatyckiego wybrzeża, które musisz porównać
Polignano a Mare i Monopoli dzieli zaledwie kilka kilometrów, ale każda z tych miejscowości oferuje kompletnie inne wrażenia. Polignano to wizytówka regionu, miasteczko wciśnięte w klify, które słynie z ikonicznej plaży Lama Monachile. Stajesz na moście nad wąwozem i widzisz turkusową wodę wcinającą się między dwie skały. To widok, który zna każdy, kto szuka w Apulii idealnego zdjęcia. Wąskie uliczki starego centrum prowadzą do małych tarasów nad morzem, a klimat podbija jeszcze muzyka Domenico Modugno - to stąd pochodził ten słynny włoski piosenkarz. Jeśli chcesz poczuć prawdziwe wakacyjne życie, zajrzyj do knajpek w okolicy portu, gdzie podają orecchiette z owocami morza. Nocleg w Polignano bywa droższy, ale warto zobaczyć to miejsce choćby na kilka godzin, zwłaszcza o zachodzie słońca.
Monopoli to już inna bajka. Mniej spektakularne, ale bardziej autentyczne i żywe. Zamiast jednej plaży na klifie dostajesz kilka piaszczystych zatoczek, które łatwo osiągnąć pieszo z centrum. To miasto tętni lokalnym życiem - rynek, port z kutrami, wąskie uliczki Bari Vecchia w miniaturze. W Monopoli łatwiej znaleźć dobry nocleg w rozsądnej cenie i nie musisz walczyć o miejsce na obiad. Spacer wzdłuż murów obronnych, kawa na placu przy katedrze, a potem skok do wody na plaży Porto - to plan, który działa o każdej porze dnia. Jeśli podróżujesz samochodem, oba miasteczka możesz zwiedzić jednego dnia, ale radzę nie gonić. Lepiej wybrać jedno na bazę i zrobić pętlę po okolicy. Z Polignano szybko dojedziesz do Alberobello i Locorotondo, z Monopoli - na półwysep Gargano albo w stronę Salento. To dwa oblicza tego samego wybrzeża: jedno dla instagramowych kadrów, drugie dla codziennego, włoskiego klimatu. Oba warto zobaczyć, ale pytanie, którego klimatu potrzebujesz teraz bardziej.
Plaże Apulii bez lania wody - gdzie naprawdę warto rozłożyć ręcznik, od Gargano po Salento
Apulia to region, który na mapie włoskich wakacji kojarzy się głównie z trulli i krętymi uliczkami Alberobello, ale gdy przyjdzie pora na plażowanie, okazuje się, że ma do zaoferowania o wiele więcej niż tylko widokówki. Na północy czeka na ciebie półwysep Gargano, gdzie klify wpadają wprost w czystą wodę, a piaszczyste zatoki, jak te w okolicach Vieste, są na tyle szerokie, że bez trudu znajdziesz kawałek miejsca dla siebie. Jeśli wolisz bardziej kameralny klimat, skieruj się w stronę Polignano a Mare - słynna Lama Monachile to malutka, żwirkowa plaża wciśnięta między dwie skalne ściany, idealna na poranne kąpiele, zanim pojawią się tłumy.
Jadąc dalej na południe, trafiasz do Salento, gdzie Morze Adriatyckie spotyka się z Jońskim, a każda zatoka ma inny charakter. W okolicy Otranto znajdziesz długie odcinki białego piasku i płytką wodę, którą docenią rodziny z dziećmi, podczas gdy bardziej dzikie zakątki w stronę Porto Cesareo kuszą turkusem i ciszą. Nie daj się zwieść myśleniu, że wszystkie apulijskie plaże są takie same - w okolicy Monopoli czy Molfetty trafisz na betonowe pomosty i małe skaliste wnęki, idealne do skakania do wody, natomiast w rejonie Lecce i Ostuni przeważają długie, piaszczyste linie brzegowe, które ciągną się kilometrami.
Praktyczna rada: jeśli podróżujesz samochodem, nie szukaj plaż tuż przy centrach miast. W Bari czy Brindisi portowe nabrzeża nie zachęcają do rozkładania ręcznika, a prawdziwe perełki znajdują się kilkanaście kilometrów dalej. Warto zarezerwować nocleg w miasteczku takim jak Locorotondo czy Gravina in Puglia, skąd łatwo dojechać zarówno do wybrzeża, jak i do Doliny Itrii. Pamiętaj też, że w szczycie sezonu najlepsze miejsca przy wodzie zajęte są już przed dziesiątą, więc jeśli chcesz uniknąć ścisku, ustaw budzik i ruszaj wcześniej - apulijskie poranki nad morzem, z zapachem orecchiette z pobliskiej trattorii, wynagradzają każdą wczesną pobudkę.
Lecce i barokowe Salento - miasta, w których utkniesz na dłużej, niż planowałeś
Kiedy myślisz o Apulii, pierwsze skojarzenia to pewnie trulli w Alberobello albo klif z Plażą Lama Monachile w Polignano a Mare. I słusznie, bo to są najpiękniejsze wizytówki regionu. Ale jeśli masz w planie podróż samochodem po południowych Włoszech, nie popełnij błędu i nie przemknij przez Salento zbyt szybko. Lecce, nazywane Florencją baroku, to miasto, które zatrzymuje cię na dłużej. Wystarczy, że wejdziesz w centrum i skręcisz w pierwszą lepszą uliczkę, a zobaczysz, jak złocisty kamień leccese mieni się w słońcu. Kościół Santa Croce, rzymski amfiteatr pod placem, a do tego klimat włoskiego miasteczka, gdzie życie toczy się na zewnątrz - to nie są atrakcje do odhaczenia w godzinę.
Z Lecce warto ruszyć dalej, na półwysep Salentyński, gdzie morze po obu stronach robi wrażenie. Otranto ma wąskie uliczki i katedrę z mozaiką na podłodze, a Ostuni - białe miasteczko na wzgórzu - słynie z widoków, od których kręci się w głowie. Brindisi i Barletta to bardziej portowe, surowe klimaty, ale jeśli szukasz autentycznego włoskiego życia, zobacz Trani z katedrą nad samym morzem albo Molfettę z rybakami przy nabrzeżu. Każde z tych miast ma swój charakter, a łączy je jedno - jedzenie. Orecchiette, domowy makaron w kształcie małych uszek, znajdziesz dosłownie wszędzie, ale najlepiej smakuje w Bari Vecchia, gdzie kobiety lepią go na ulicy.
Na północy Apulii czeka na ciebie półwysep Gargano. To zupełnie inna bajka - zielone wzgórza, klify i plaże, które latem oblegają turyści. Ale jeśli masz ochotę na spokojniejszy klimat, wybierz Locorotondo lub Gravina in Puglia, które leżą w Dolinie Itrii. Miasteczka takie jak Matera, choć formalnie w Basilicacie, to właściwie obowiązkowy przystanek w planie podróży po Apulii - jej dzielnice wykute w skale robią takie wrażenie, że zapomnisz o noclegu w Bari. Planując wyjazd, pamiętaj o lotach - najłatwiej dolecieć do Bari albo Brindisi, a stamtąd samochodem odkrywać region, który ma więcej do zaoferowania, niż jakikolwiek przewodnik zdąży opisać.
Noclegi w Apulii - masseria, trullo czy apartament w porcie, co wybrać i za ile
Planując podróż do Apulii, prędzej czy później stajesz przed wyborem: gdzie spać, żeby poczuć ten włoski klimat, a przy tym nie zrujnować budżetu. Opcji jest sporo, ale trzy typy noclegów wybijają się ponad przeciętność i każdy z nich pasuje do innego stylu zwiedzania. Jeśli marzy ci się autentyczne doświadczenie regionu, rozważ masserię - dawną farmę, często z własnym gajem oliwnym i winnicą. To idealna baza, gdy chcesz zwiedzać zarówno nadmorskie miejscowości jak Polignano a Mare czy Monopoli, jak i miasteczka w głębi lądu, na przykład Locorotondo albo Ostuni. Ceny za noc w sezonie zaczynają się od około 350-500 zł za skromniejszy pokój, ale za luksusową posiadłość z basenem zapłacisz nawet 800-1200 zł. To sporo, jednak dostajesz śniadanie z lokalnymi serami i spokój, jakiego nie znajdziesz w centrum Bari.
Zupełnie inna sprawa to nocleg w trullo, czyli charakterystycznym kamiennym domku ze stożkowym dachem, który znajdziesz głównie w okolicy Alberobello i w Dolinie Itrii. To opcja dla tych, którzy chcą poczuć się jak w bajce, ale musisz liczyć się z tym, że w takich obiektach bywa chłodno i wilgotno poza sezonem. Za domek dla dwóch osób zapłacisz od 250 do 400 zł za noc, ale w szczycie sezonu ceny potrafią skoczyć do 600 zł. Jeśli natomiast wolisz być blisko plaży i wieczornego życia, postaw na apartament w porcie - w Bari Vecchia, w Molfetcie albo w Trani. Z okna będziesz widzieć łodzie i słyszeć szum morza, a na śniadanie kupisz świeże orecchiette na pobliskim targu. Ceny wahają się od 200 do 350 zł za noc za kawalerkę, ale w lipcu i sierpniu w nadmorskich kurortach jak Polignano a Mare czy Gargano bywa drożej.
Pamiętaj, że Apulia jest długa i wąska - przemieszczanie się między Salentem a półwyspem Gargano zajmuje kilka godzin, więc lepiej nie planować jednej bazy na cały wyjazd. Podziel region na dwie lub trzy części i zmieniaj nocleg co kilka dni. Samochód to podstawa, bo pociągi łączą głównie większe miasta jak Bari, Brindisi czy Lecce, a do uroczych zakątków jak Gravina in Puglia czy Otranto dojedziesz tylko autem. Loty do Bari są tanie i częste, więc możesz wylądować, od razu odebrać auto i ruszyć w trasę - od masserii w okolicy Barletty, przez trulli w Alberobello, po apartament w porcie w Otranto.
Jedzenie, za którym będziesz tęsknić - zamów to, a nie turystyczne menu po angielsku
Apulia to region, który smakuje się od pierwszego kęsa. I to dosłownie. Jeśli chcesz poznać prawdziwe oblicze tej włoskiej krainy, zapomnij o menu po angielsku z nadmorskich knajpek w Polignano a Mare czy Monopoli. Zamiast tego poszukaj miejsc, gdzie kelner nie przynosi karty dań, tylko mówi, co dziś ugotowała jego mama. W Bari, w dzielnicy Bari Vecchia, zobaczysz starsze panie, które na ulicy lepią orecchiette - te małe uszka to absolutny must-eat, nie must-have. Zamów je z sosem z rzepy (cime di rapa) i popij lokalnym winem. W żadnym innym miejscu we Włoszech nie zjesz ich tak autentycznie.
Podróżując samochodem po regionie, warto zboczyć z utartego szlaku między Lecce a Ostuni. To właśnie tu, w małych miasteczkach jak Locorotondo czy Alberobello, znajdziesz trulli, ale też kuchnię, która nie istnieje dla turystów. W Salento, na samym obcasie włoskiego buta, królują owoce morza. W Otranto czy Brindisi spróbuj ravioli z ricottą i szpinakiem - to danie, które smakuje lepiej niż w każdej knajpie z widokiem na port. A jeśli trafisz na festę w Gravina in Puglia lub Matera, nie wahaj się - jedz to, co podają starzy znajomi przy długim stole. Na Półwyspie Gargano, w okolicy Mattinaty, koniecznie zamów focaccię Barese, wypiekaną na kamieniu. Jest gruba, soczysta i pachnie oliwą z oliwek, której nie kupisz w supermarkecie.
Nie daj się skusić na pizzę z Pepperoni w centrum Lecce czy Bari. To nie to. Prawdziwy klimat Apulii poznasz po zapachu smażonych panzerotti, prosto z ulicznego straganu w Trani lub Molfetcie. A na koniec dnia, w Barletcie lub pod trulli w Alberobello, zamów lampascioni - pieczone cebulki, które są kwintesencją lokalnej biedy przerobionej na kulinarne złoto. I pamiętaj: jeśli w karcie widzisz dania po angielsku, uciekaj. Twoje kubki smakowe będą ci wdzięczne, że szukałeś miejsc, gdzie zamawiasz palcem i uśmiechem, a nie słowami z przewodnika.
Tydzień w Apulii - gotowy plan podróży na 7 dni bez przepakowywania co noc
Zaczynasz w Bari. To nie tylko brama do regionu, ale też miasto, które warto zobaczyć samodzielnie, a nie tylko przez szybę pociągu. Spacer po Bari Vecchia, gdzie wąskie uliczki pachną smażonymi orecchiette, to pierwszy kontakt z prawdziwą Apulią. Stąd jedziesz na południe, do Polignano a Mare. Lama Monachile, czyli plaża wciśnięta między klify, robi wrażenie nawet po setnym zdjęciu w internecie. Nie szukaj tu jednak dzikiego spokoju - latem jest tłoczno, ale to część klimatu. Nocujesz w okolicy, bo rano czeka cię Alberobello i jego trulli. To miasteczko słynie z białych stożkowych domów, które wyglądają jak z bajki, ale nie daj się zwieść komercji - poza główną ulicą znajdziesz cichsze zakątki, gdzie mieszkają zwykli ludzie.
Drugi etap to Locorotondo i Ostuni, czyli dwa najpiękniejsze przykłady białych miasteczek. Locorotondo jest mniejsze, bardziej kameralne, idealne na popołudniową kawę. Ostuni góruje nad okolicą, a jego centrum to labirynt schodów i balkonów obsypanych kwiatami. Stąd już blisko do Lecce, czyli stolicy baroku. To miasto różni się od reszty regionu - zamiast bieli dominuje ciepły, złocisty kamień. Kościoły i pałace przy głównych ulicach są tak zdobione, że aż przesadzone, ale właśnie o to chodzi. Wieczorem siadasz na rynku i patrzysz, jak światło zmienia kolor fasad. Z Lecce możesz zrobić pętlę na półwysep Salentyński - Otranto z katedrą i mozaikową podłogą, Porto Cesareo z plażami, a jeśli masz ochotę na dzikszą wodę, wybierz się do Santa Maria di Leuca.
Trzeci dzień to półwysep Gargano. To zupełnie inna Apulia - lasy, klify i zatoki, które przypominają Chorwację. Z Vieste albo Peschici zobaczysz widoki, które zostają w głowie na lata. Po drodze zahacz o Trani, gdzie katedra stoi tuż nad morzem, i Barlettę z jej gigantycznym zamkiem. Jeśli masz ochotę na coś nietypowego, zjedź do Matery. To już nie Apulia, ale region Basilicata, i tylko godzina drogi z Bari. Matera to miasto wykute w skale, z dzielnicą Sassi wpisaną na listę UNESCO. Spacer po Gravina in Puglia, sąsiednim miasteczku, też robi wrażenie i jest mniej oblegane. Cały plan unika przepakowywania - nocujesz w trzech, maksymalnie czterech miejscach, a resztę zwiedzasz w pętli samochodem. Klimat włoski, jedzenie proste, a widoki zmieniają się z każdym zakrętem.
Apulia okiem wracających - co wygrywa, co rozczarowuje i dlaczego ludzie rezerwują kolejny lot
Większość osób, które spędziły wakacje w Apulii, wraca z jednym wnioskiem: to region, który nie epatuje blichtrem, ale zapada w pamięć konkretem. Nie chodzi tu o spektakularne zabytki rodem z Rzymu czy Florencji, ale o klimat, który czuć na każdym kroku. W Bari, a konkretnie w dzielnicy Bari Vecchia, życie toczy się na uliczkach pełnych rozwieszonego prania i kobiet lepiących orecchiette na oczach przechodniów. To właśnie ta autentyczność, a nie wypolerowana na błysk turystyczna atrapa, sprawia, że ludzie zaczynają sprawdzać loty na kolejny sezon jeszcze przed wyjazdem z lotniska.
Co rok po roku wygrywa w rankingu atrakcji? Zdecydowanie Polignano a Mare i jego słynna Lama Monachile - plaża wciśnięta między klify, która na żywo robi większe wrażenie niż na Instagramie. Tuż obok Alberobello z koncentracją trulli, która choć bywa zatłoczona, wciąż zadziwia swoją bajkową architekturą. Z kolei ci, którzy szukają mniej oczywistych miejsc, chwalą Locorotondo i Ostuni - miasteczka, które słyną z białych uliczek i widoków na dolinę Itrii. Do tego dochodzi Lecce, nazywane Florencją Południa, gdzie barokowe centrum potrafi zaskoczyć skalą zdobień, a jednocześnie nie przytłacza komercyjnym gwarem.
Rozczarowania? Najczęściej dotyczą logistyki. Apulia jest rozległa i bez samochodu tracisz mnóstwo czasu. Owszem, można polecieć do Bari i skakać pociągami między miastami, ale żeby zobaczyć Gargano z jego lasami i zatokami, Monopoli z kameralnymi plażami albo Salento z Otranto i Porto Cesareo, potrzebujesz własnych kół. Nocleg w centrum Bari czy Brindisi kusi ceną, ale jeśli planujesz codzienne wypady na półwysep Gargano, stracisz godziny w korkach. Do tego pogoda bywa kapryśna - w lipcu upał potrafi dać w kość, a w maju wiatr nad Garganem potrafi skutecznie ostudzić zapał do plażowania.
Ludzie rezerwują kolejny lot nie dla jednej atrakcji, ale dla całego miksu: śniadania na placu w Trani, spaceru po nabrzeżu w Molfetcie, barokowych kościołów w Barletcie i widoku z Gravina in Puglia na wąwóz. Do tego dochodzi Matera, która geograficznie leży w Basilicacie, ale z Apulią tworzy naturalny duet turystyczny. Region kusi też jedzeniem - wino z doliny Itrii, oliwa z okolic Bari, owoce morza w Monopoli. I właśnie to sprawia, że wracasz: nie dla listy „must see”, ale dla poczucia, że Apulia, mimo całej swojej popularności, wciąż ma w sobie coś nieodkrytego.
