Granada bez pośpiechu - jak rozłożyć 3 dni, żeby nie biegać z językiem na brodzie
Granada nie lubi pośpiechu. Trzy dni to czas, który pozwala zobaczyć najważniejsze miejsca bez biegania i nerwowego zerkania na zegarek. Kluczem jest podział miasta na strefy i spokojne tempo. Pierwszy dzień warto oddać Alhambrze i Generalife - to absolutny priorytet, ale bilety trzeba rezerwować z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Po południu zejdź na Carrera del Darro i kieruj się w stronę Plaza Nueva, żeby zacząć poznawać dolną część miasta. Drugiego dnia rano rusz do dzielnicy Albaicín. Wejdź na Mirador San Nicolás, by spojrzeć na Alhambrę z innej perspektywy, a potem kręć się wąskimi uliczkami między calle Elvira a Plaza Larga. Wieczorem wybierz się do Sacromonte - w tamtejszych jaskiniach zobaczysz prawdziwe flamenco, nie turystyczną atrakcję, tylko żywą tradycję.
Trzeciego dnia masz luz. Rano odwiedź Katedrę i Kaplicę Królewską, gdzie spoczywają Królowie Katoliccy, a potem przejdź się po centrum - Calle Navas, Plaza Bib-Rambla, poszukaj dobrych tapas. Popołudnie zostaw na mniej oczywiste miejsca: Carmen de los Mártires to spokojny ogród z widokiem na Sierra Nevadę, a Palacio de los Olvidados albo Muzeum Archeologiczne w dawnym pałacu Nasrydów dodają kontekstu do tego, co widziałeś w Alhambrze. Nie planuj zbyt wielu punktów. Granada to miasto do chodzenia, siadania w cieniu i patrzenia. Przewodnik w ręku nie zastąpi chwili spędzonej na Mirador de San Cristóbal czy przy fontannie w Generalife. W XIX wieku Granada straciła status dawnej stolicy Al-Andalus, ale właśnie dlatego zachowała atmosferę, której nie znajdziesz w żadnym innym mieście Andaluzji. Spacer od Alcazaby do Albaicín to podróż przez wieki - i wystarczy na cały dzień.
Bilety do Alhambry, które nie znikną w 5 minut - konkretny plan rezerwacji
Rezerwacja biletów do Alhambry to często wyścig z czasem, który potrafi zniechęcić na starcie. Oficjalna strona sprzedaży uruchamia pulę biletów z 90-dniowym wyprzedzeniem i w sezonie rozchodzą się w kilkanaście minut. Nie licz na przypadek. Jeśli planujesz zwiedzanie między kwietniem a październikiem, musisz wejść na stronę dokładnie o 8:00 rano czasu hiszpańskiego, mając już wybraną datę i przedział godzinowy. W praktyce najszybciej znikają bilety na wizytę w pałacach Nasrydów, bo to one są sercem al-Andalus i głównym powodem, dla którego ludzie przyjeżdżają do Granady. Jeśli spóźnisz się o dwie godziny, możesz trafić już tylko na bilety łączone bez dostępu do pałaców albo na wejścia o 20:00, które też są popularne, ale zmieniają charakter spaceru.
Warto od razu przygotować plan B. Na stronie rezerwacji pojawiają się też bilety zwracane przez innych turystów, ale to loteria - system nie informuje o tym głośno, więc trzeba odświeżać stronę kilka razy dziennie. Alternatywą jest karta turystyczna Granada Card, która daje priorytetowe wejście do Alhambry i Generalife, ale trzeba ją kupić z wyprzedzeniem i kosztuje około 50 euro. Dla osób, które nie zdobędą biletu, pozostaje opcja wieczornego zwiedzania pałaców Nasrydów przy sztucznym oświetleniu - to zupełnie inny nastrój, a bilety są nieco łatwiej dostępne, bo pula startuje z 60-dniowym wyprzedzeniem.
Ludzie często popełniają błąd, kupując pierwszy lepszy bilet bez sprawdzenia, czy obejmuje pałace Nasrydów. Na stronie sprzedaży są trzy główne warianty: General (pałace Nasrydów + Alcazaba + Generalife), Gardens (tylko ogrody i Alcazaba) oraz Night Visit (wieczorne zwiedzanie wybranej części). Różnica w cenie to około 5 euro, a bez dostępu do pałaców tracisz to, co UNESCO uznało za perłę światowego dziedzictwa. Dlatego lepiej zapłacić więcej i mieć pewność, że zobaczysz słynne lwie fontanny i misterne stiuki, niż stać pod bramą i oglądać zdjęcia w telefonie.
Jeśli bilety znikną, nie rezygnuj z całego dnia w Granadzie. Wejście do Alhambry to tylko jeden element - resztę miasta, od dzielnicy Albaicín po wzgórze Sacromonte, możesz zwiedzać bez żadnych rezerwacji. Mirador San Nicolás daje widok na pałac za darmo, a spacer Carrera del Darro i Plaza Nueva to esencja andaluzyjskiego klimatu. Bilet do Alhambry to wisienka, ale samo ciastko - czyli miasto - jest dostępne od razu.
Dzień 1: od Plaza Nueva po Carrera del Darro, czyli Granada w pigułce
Zacznij dzień od Plaza Nueva, bo to serce turystycznej Granady i naturalny punkt startowy. Stąd masz kilka kroków w dwie strony: w górę na wzgórze Alhambry albo w dół w kierunku Carrera del Darro. Wybierz najpierw tę drugą opcję. Carrera del Darro to jedna z najpiękniejszych ulic w Hiszpanii, wąska, kamienna, z rzeką Darro płynącą tuż obok. Spacerując nią, zobaczysz po lewej stronie kościół Santa Ana, a po prawej mostki i schody prowadzące do dzielnicy Albaicín. Nie spiesz się - co kilka metrów pojawia się inna perspektywa na Alhambrę, która góruje nad miastem.
Po kwadransie dojdziesz do Paseo de los Tristes, skąd rozciąga się klasyczny widok na pałace Nasrydów. To dobry moment, żeby skręcić w wąskie uliczki Albaicínu. Ta dzielnica to labirynt białych domów, ciasnych zaułków i ukrytych ogrodów zwanych carmen. Wejście do Carmen de los Mártires jest bezpłatne, a ogród robi wrażenie - fontanny, palmy, a z tarasu widać całą dolinę. Jeśli masz siłę, podejdź do Mirador San Nicolás, ale przygotuj się na tłumy. Widok na Alhambrę z Sierra Nevada w tle jest jednak wart każdej przepychanki.
Po południu wróć na Plaza Nueva i rusz w stronę katedry. To potężna budowla, obok której stoi Kaplica Królewska - tam pochowani są Królowie Katoliccy. Wstęp kosztuje około 6 euro, a wnętrze robi wrażenie złotem i rzeźbami. Jeśli wolisz coś lżejszego, przejdź się na tapas do barów przy Calle Elvira. Za cenę piwa dostajesz małe danie, a w Granadzie to wciąż żywa tradycja, nie tylko atrakcja dla turystów. Wieczorem wybierz się do Sacromonte, dzielnicy jaskiń, gdzie flamenco brzmi autentyczniej niż w komercyjnych lokalach. Warto zarezerwować bilet wcześniej, bo miejsca w małych jaskiniach szybko się kończą.
Albaicín i Mirador San Nicolás - jak trafić na zachód słońca bez tłumów
Zachód słońca z Mirador San Nicolás to obowiązkowy punkt każdego pobytu w Granadzie. Problem w tym, że wiedzą o tym wszyscy, więc o zmierzchu taras zamienia się w ścisk, a na selfie łapiesz głównie plecy innych turystów. Kluczem jest nie tyle samo miejsce, co odpowiedni timing i kilka sprytnych trików. Zamiast wchodzić na wzgórze Albaicín kwadrans przed zachodem, przyjdź godzinę wcześniej. Usiądziesz wygodnie na murku, a nie będziesz stać w drugim rzędzie. Jeśli zależy ci na zdjęciu bez przypadkowych osób, wybierz dzień powszedni poza sezonem letnim albo przyjdź tuż po śniadaniu - poranne światło też robi robotę, a ludzi jest może dziesięciu.
Sama dzielnica Albaicín to labirynt wąskich, białych uliczek, który trzeba zwiedzać pieszo. Samochodem nie ma co próbować, bo i tak nie zaparkujesz. Najlepiej zacznij od Plaza Nueva, wejdź w Carrera del Darro i spaceruj wzdłuż rzeki, mijając stare mosty i kościół Santa Ana. To jedna z najpiękniejszych tras w mieście, a przy okazji trafisz na kilka ukrytych punktów widokowych, gdzie nie ma kolejek. Gdy dotrzesz do Mirador San Nicolás, nie kończ spaceru - idź dalej w głąb dzielnicy, w stronę Sacromonte. To właśnie tam, w jaskiniach na zboczu wzgórza, od wieków mieszkali Romowie i tam odbywają się najbardziej autentyczne pokazy flamenco. Nie te z plakatów na głównej ulicy, tylko kameralne występy w grocie przy winie i gitarze.
Jeśli szukasz alternatywy dla zatłoczonego miradoru, sprawdź Carmen de los Mártires. To ogród na tyłach Alhambry, praktycznie nieznany turystom, a widok na Sierra Nevadę i dolinę jest równie spektakularny. Albo wejdź na dach kościoła San Nicolás - za symboliczną opłatą masz taras wyżej niż główny punkt widokowy, a ludzi jest garstka. Pamiętaj też, że Albaicín to nie tylko widoki. To dzielnica z duszą, gdzie w każdym zakątku czuć mieszankę andaluzyjskiego klimatu i historii al-Andalus. Zamiast gonić za kolejnymi zdjęciami, usiądź w jednej z winiami na Calle Elvira, zamów tapas z lokalnym winem i po prostu patrz, jak miasto powoli zapala światła. To będzie twoja Granada, nie ta z Instagrama.
Dzień 2: Alhambra, Generalife i Alcazaba krok po kroku, bez zgadywanek
Planowanie wizyty w Alhambrze to często największe wyzwanie podczas pobytu w Granadzie. Bilety na pałace Nasrydów rozchodzą się jak świeże bułki, a kolejki do kas potrafią zniechęcić nawet najbardziej cierpliwych. Dlatego zarezerwuj wejście z wyprzedzeniem, najlepiej na poranne godziny. Wtedy słońce nie praży jeszcze tak mocno, a tłumy są nieco rzadsze. Zacznij od Alcazaby, najstarszej części kompleksu. Z jej wież roztacza się widok, który zapiera dech w piersiach - na białe domki Albaicínu, na Sierra Nevadę i na całą dolinę. To właśnie tutaj, na szczycie, zrozumiesz, dlaczego dawni władcy Al-Andalus wybrali to wzgórze na swoją siedzibę.
Kiedy już nasycisz się panoramą, przejdź do pałaców Nasrydów. To one są sercem Alhambry i głównym powodem, dla którego cały kompleks trafił na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Kolejne sale zaskakują misternymi zdobieniami, stalaktytowymi sklepieniami i dziedzińcami, gdzie woda szumi w marmurowych kanałach. Zwróć uwagę na Lwów - fontanna na dziedzińcu o tej samej nazwie to jeden z symboli Granady. Po wyjściu z pałaców nie spiesz się do wyjścia. Generalife, letnia rezydencja nasrydzkich władców, to oaza spokoju. Wśród bujnych ogrodów, cyprysów i strumieni łatwo zapomnieć o upływającym czasie. Spaceruj powoli, odpocznij na ławeczce i pozwól, by klimat tego miejsca wsiąknął w ciebie.
Po południu, gdy słońce zaczyna łagodnieć, zejdź do centrum. Przejdź przez Plaza Nueva i skręć w Carrera del Darro, jedną z najpiękniejszych ulic w Hiszpanii. Po jednej stronie masz rzekę, po drugiej kamienice, a nad wszystkim górują mury Alhambry. Kieruj się w stronę Albaicínu, dawnej dzielnicy muzułmańskiej. Wspinaczka wąskimi, brukowanymi uliczkami może być męcząca, ale nagroda czeka na szczycie. Mirador San Nicolás to punkt widokowy, z którego Alhambra wygląda jak malowidło. Jeśli masz szczęście, trafisz na zachód słońca - wtedy widok robi się wręcz magiczny. Wieczór warto spędzić w Sacromonte, dzielnicy jaskiń, gdzie flamenco brzmi najbardziej autentycznie. Tapas w lokalnych barach są tu wciąż darmowe do napoju, a klimat andaluzyjskiej nocy nie ma sobie równych.
Sacromonte po zmroku - gdzie szukać flamenco, które nie jest pułapką na turystów
Wieczorem w Granadzie warto zrobić jedną rzecz: odłożyć mapę i ruszyć w górę, w stronę Sacromonte. To nie jest dzielnica do zwiedzania w ciągu dnia, bo wtedy wygląda jak senne, zakurzone przedmieście z widokiem na Alhambrę. Prawdziwe życie zaczyna się tutaj po zmroku, kiedy z jaskiń wydobywa się światło i dźwięk palmas, a zapach oliwy z patelni miesza się z suchym powietrzem. Problem w tym, że większość turystów ląduje w lokalach, które bardziej przypominają skansen z taśmą produkcyjną flamenco niż autentyczną tabernę. Unikaj miejsc, gdzie kelner stoi na ulicy i zachęca hasłem „flamenco show, very cheap”. Zamiast tego poszukaj tych z wejściem na tyłach, bez neonów, ale z zapowiedzią na tablicy kredą.
Prawdziwe flamenco w Sacromonte nie jest wystawą, tylko rozmową. Lokale takie jak Venta El Gallo czy La Zambra mają długą historię, ale to nie znaczy, że każdy występ będzie dobry. Sprawdź, czy w danym wieczorem grają stali bywalcy, a nie grupa wynajęta na sezon. Jeśli masz ochotę na coś kameralnego, poszukaj cuevas, które nie reklamują się w internecie - często wystarczy zapytać w sklepie z pamiątkami albo u starszego pana siedzącego na ławce przy Plaza de la Almanxorra. Ceny za wejście z kolacją zaczynają się od 35 złotych, ale jeśli chcesz tylko napić się wina i posłuchać, znajdziesz miejsca za 10-15 złotych. Tylko nie spodziewaj się menu z tapas rodem z przewodnika - tutaj dostajesz to, co akurat jest w garnku.
Po występie warto przejść się w stronę Mirador de Sacromonte, skąd widać oświetloną Alhambrę i dolinę Darro. To zupełnie inny widok niż z San Nicolás - mniej tłoczno, bardziej surowo, bez selfie sticków. Jeśli masz siłę, zejdź w dół Carrera del Darro, mijając stare kamienice i palacio, aż do Plaza Nueva. Po drodze miniesz klasztor Santa Ana i kilka małych barów, gdzie podają wino z butelki bez etykiety. Sacromonte po zmroku nie jest dla wszystkich - głośno, czasem brudno, a schody potrafią dać w kość. Ale jeśli chcesz poczuć, jak wyglądało to miasto, zanim stało się jedną wielką atrakcją UNESCO, to właśnie tutaj znajdziesz odpowiedź.
Dzień 3: Carmen de los Mártires, katedra i tapas, których nie zamówiłeś, a dostałeś
Trzeci dzień w Granadzie warto zacząć od miejsca, które łączy spokój ogrodów z historią, a przy okazji daje wytchnienie od tłumów. Carmen de los Mártires to jeden z tych sekretnych zakątków, o których przewodniki często wspominają mimochodem, a szkoda. Pałacyk otoczony bujnymi ogrodami w stylu francuskim, angielskim i andaluzyjskim leży na wzgórzu, skąd rozciąga się panorama na Alhambrę i Sierra Nevadę. Spacer alejkami wśród fontann, stawów i egzotycznych roślin to idealny sposób, by przed południem naładować baterie. Co ważne, wstęp jest bezpłatny, a wejście znajdziesz tuż obok katedry - wystarczy skręcić w ulicę Antequeruela i iść pod górę. To lokalny trik, który docenisz, gdy zobaczysz, ile osób stoi w kolejkach do głównych atrakcji.
Po porannym relaksie czas na dawkę historii w samym centrum. Katedra w Granadzie i przylegająca do niej Kaplica Królewska to obowiązkowy punkt na mapie każdego, kto chce zrozumieć, jak wyglądało miasto po rekonkwiście. W przeciwieństwie do muzułmańskiej Alhambry, te budowle są hołdem złożonym przez królów katolickich. Wewnątrz kaplicy spoczywają Izabela Kastylijska i Ferdynand Aragoński, a grobowce wykonane są z taką precyzją, że trudno oderwać wzrok. Wejście kosztuje około 5 euro, a bilety najlepiej kupić online, by uniknąć stania w słońcu na Plaza de las Pasiegas. Po zwiedzaniu warto przejść się Carrera del Darro - to jedna z najbardziej malowniczych ulic w dzielnicy Albaicín, która prowadzi wzdłuż rzeki Darro prosto pod wzgórze Alhambry.
Wieczór w Granadzie rządzi się swoimi prawami. Nie idź do pierwszej lepszej knajpy z neonem „tapas” - zamiast tego skieruj się na wąskie uliczki wokół Plaza Nueva lub w głąb Albaicín. Zasada jest prosta: zamawiasz drinka, a tapas dostajesz gratis. I to nie byle jakie - w dobrych lokalach dostaniesz miskę soczystych mięs, grillowanych warzyw czy domowej roboty krokiety. Nie zdziw się, gdy kelner przyniesie ci danie, którego nie zamawiałeś. W ten sposób smakujesz kuchnię andaluzyjską bez wydawania fortuny. Jeśli masz ochotę na flamenco, unikaj komercyjnych spektakli w centrum. Prawdziwy klimat znajdziesz w jaskiniach Sacromonte, gdzie gitara i taniec mieszają się z zapachem ziemi i dymu z kominka. Bilety na takie występy kosztują około 15-20 euro, ale przeżycie jest warte każdego centa.
Sierra Nevada na pół dnia - czy warto wyrywać się z miasta
Sierra Nevada kusi z daleka. Z niemal każdego punktu widokowego w Granadzie widać jej ośnieżone szczyty, które kontrastują z gorącym, andaluzyjskim słońcem. Pytanie, czy warto poświęcić pół dnia urlopu, by wyrwać się z labiryntu wąskich uliczek Albaicínu i pojechać w góry. Odpowiedź brzmi: tak, ale pod warunkiem, że nie liczysz na pełnoprawną wycieczkę narciarską ani wielogodzinny trekking. Pół dnia wystarczy, by wjechać kolejką linową z centrum na stok Pradollano, napić się kawy na wysokości ponad dwóch tysięcy metrów i poczuć tę charakterystyczną suchość powietrza, która przypomina, że Andaluzja to nie tylko palmy i pałace Nasrydów.
Jeśli zwiedzanie Granady planujesz na trzy-cztery dni, wycieczka do Sierra Nevada będzie idealnym przerywnikiem od duchoty wąskich uliczek i kolejnych sal w Alhambrze. Po porannym spacerze po Carrera del Darro i wizycie w katedrze, około trzynastej możesz wsiąść w autobus z Plaza Nueva i po czterdziestu minutach być w zupełnie innym świecie. To ciekawe doświadczenie zwłaszcza latem, gdy w mieście panuje upał, a w górach temperatura spada o kilkanaście stopni. Warto jednak wiedzieć, że to nie jest klasyczna atrakcja turystyczna w stylu Generalife - nie ma tam fontann ani egzotycznych ogrodów. Jest za to surowy krajobraz i widok na dolinę, który robi większe wrażenie niż niejeden mirador San Nicolás.
Z drugiej strony, jeśli masz tylko jeden dzień na Granadę, odpuść sobie góry. Lepiej skupić się na tym, co wyjątkowe: na dzielnicy Sacromonte z jaskiniami, na spacerze po Albaicínie wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO i na obowiązkowym punkcie, jakim są pałace Nasrydów w Alhambrze. Sierra Nevada nie ucieknie, a Granada to miasto, które trzeba przeżyć pieszo, smakując tapas przy Plaza de la Romanilla i wsłuchując się w flamenco dochodzące z pobliskich carmen. Jednodniowa wycieczka w góry oznacza rezygnację z któregoś z tych elementów - a szkoda, bo właśnie one składają się na prawdziwy klimat dawnej stolicy Al-Andalus.
Spanie, jedzenie, przemieszczanie - 7 konkretów, które ułatwią życie
Granada to miasto, które najlepiej zwiedzać pieszo, ale dojazd do niej samochodem może być wyzwaniem. Jeśli nie chcesz tracić czasu na szukanie miejsca w strefie płatnego parkowania, zostaw auto na jednym z dużych parkingów przy dworcu autobusowym lub na obrzeżach. Stamtąd wsiadasz w autobus miejski albo idziesz na piechotę - centrum jest zaskakująco kompaktowe. Na co dzień przyda ci się karta Granada Card, która obejmuje wstęp do Alhambry, Generalife i kilku mniejszych muzeów, a przy okazji pozwala ominąć część kolejek. Tylko kup ją z wyprzedzeniem, bo w sezonie bilety na pałace Nasrydów rozchodzą się jak świeże bułki.
Jeśli chodzi o jedzenie, zapomnij o turystycznych tapas w okolicach Plaza Nueva. Prawdziwe życie toczy się na Calle Elvira i w bocznych uliczkach Albaicín. Za zamówione piwo dostajesz małą tapę za darmo, ale im dalej od głównego traktu, tym porcje są większe i bardziej autorskie. W Sacromonte spróbuj jagnięciny pieczonej w jaskini - to nie tylko posiłek, ale i przeżycie. Na deser idź do którejś z cukierni przy Katedrze, gdzie robią tradycyjne pestiños i piononos. Wieczorem wybierz się na autentyczne flamenco do małego tablao w dzielnicy Albaicín, a nie do tych nastawionych na masowego turystę w centrum.
Nocleg lepiej zarezerwować z dala od hałasu. Albaicín i Sacromonte oferują widoki jak z pocztówki, ale wąskie uliczki i strome podjazdy mogą dać w kość. Jeśli wolisz wygodę, poszukaj apartamentu w okolicy Realejo albo blisko Katedry - stamtąd wszędzie jest blisko, a wieczorem nie obudzi cię głośna muzyka. Pamiętaj, że w wielu starych kamienicach nie ma windy, a w lecie klimatyzacja to luksus, więc sprawdź opis przed rezerwacją.
Najlepszym punktem startowym na spacer jest Plaza Nueva. Stamtąd w 10 minut dojdziesz do Mirador San Nicolás, ale jeśli chcesz uniknąć tłumów, wstań wcześniej i rano rusz na Carrera del Darro. O świcie światło pada na Alhambrę tak, że nawet zwykły telefon zrobi zdjęcie jak z folderu. Po południu, gdy słońce praży, schowaj się w ogrodach Carmen de los Mártires - to oaza spokoju, o której mało kto pamięta. Plan dnia warto ułożyć tak, żeby rano zobaczyć pałace Nasrydów, a popołudniu poświęcić na Generalife i spacer po Albaicín. Unikniesz wtedy największych kolejek i zdążysz przed zamknięciem bram.
Twój plan 3-dniowy w jednym pliku - rozkład jazdy do skopiowania
Granada to miasto, które najlepiej smakuje, gdy masz w kieszeni konkretny plan. Trzy dni wystarczą, żeby zobaczyć najważniejsze punkty, ale bez dobrego rozkładu jazdy łatwo ugrzęznąć w labiryncie wąskich uliczek. Zacznij pierwszego dnia od Alhambry - bilety na pałace Nasrydów musisz kupić z wyprzedzeniem, najlepiej na poranną godzinę. Po wyjściu z pałacowego kompleksu przejdź do Generalife, a potem schodź w dół w stronę centrum. Popołudnie warto spędzić w dzielnicy Albaicín, wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wejdź na Mirador San Nicolás - stąd masz najlepszy widok na Alhambrę z Sierra Nevadą w tle. Wieczorem wybierz się na tapas w okolice Plaza Nueva i Carrera del Darro, gdzie tradycyjne bary serwują małe przekąski za darmo do każdego zamówionego drinka.
Drugi dzień poświęć na Sacromonte i jaskinie, w których od wieków mieszkali Romowie. To właśnie tam flamenco brzmi najbardziej autentycznie, choć trzeba wybrać lokal z dobrą opinią, żeby nie trafić na turystyczną pułapkę. W południe wróć do centrum i odwiedź katedrę oraz Kaplicę Królewską - miejsce pochówku królów Katolickich. Spacer wzdłuż Calle de los Reyes Católicos zaprowadzi cię do mniej oczywistych punktów, jak Carmen de los Mártires, ukryty ogród z widokiem na miasto. Jeśli masz siłę, wejdź na wzgórze do dawnej Alcazaby - pozostałości po arabskiej twierdzy, która chroniła miasto w czasach Al-Andalus.
Trzeciego dnia zwolnij tempo. Rano przejdź się po dzielnicy Albaicín jeszcze raz, ale tym razem skręć w boczne uliczki, gdzie znajdziesz małe warsztaty rzemieślnicze i klasztory z XIX wieku. Zajrzyj do kościoła Santa Ana i na targ przy Plaza de las Pasiegas. Potem wybierz się do Palacio de la Madraza albo Muzeum Sztuk Pięknych, jeśli pogoda nie dopisuje. Po południu wsiądź w autobus do Sierra Nevada - nawet latem można tu zrobić krótki trekking i ochłodzić się w górskim powietrzu. Wieczorem wróć na tapas, tym razem w okolice Calle Elvira, gdzie studenci i turyści mieszają się w gwarnej atmosferze. Taki plan pozwoli ci zobaczyć Granadę bez pośpiechu i bez żalu, że coś ci umknęło.
