Dlaczego na Nowy Jork mówi się Wielkie Jabłko, skoro nie ma tam sadów
Każdy, kto słyszał o Nowym Jorku, zna jego przezwisko - Wielkie Jabłko. Turyści szukają go na magnesach i koszulkach, a mieszkańcy używają z dumą, choć na Manhattanie ani w Bronksie nie rośnie ani jedna jabłoń. Skąd więc ta nazwa w mieście drapaczy chmur, gdzie zamiast sadów masz stacje metra czynne całą dobę? Historia sięga lat 20. XX wieku. Dziennikarz sportowy John J. Fitz Gerald usłyszał od stajennych w Nowym Orleanie, że wyścigi konne w Nowym Jorku to „wielkie jabłko” - główna nagroda, cel każdego dżokeja. Fitz Gerald wrzucił to określenie do swojej kolumny, a potem podchwycili je jazzmani. Mówili: „jest tyle jabłek na drzewie sukcesu, ale jeśli uda ci się zdobyć Nowy Jork, to ugryzłeś to Wielkie”.
Dziś trudno wyobrazić sobie to miejsce bez tej nazwy, choć wcale nie oddaje charakteru miasta. Nowy Jork to przecież melting pot kultur, gdzie na Times Square mieszają się języki z całego świata, a w Central Parku odpoczywają zarówno milionerzy z Upper East Side, jak i studenci z Brooklynu. Gdybyś stanął na szczycie Empire State Building, zobaczyłbyś nie sad, ale las wieżowców - w tym One World Trade Center, który mierzy 541 metrów wysokości i jest najwyższym budynkiem w USA. I właśnie ta różnorodność sprawia, że przezwisko nabiera drugiego dna. Nowy Jork to nie tylko Statua Wolności czy Most Brooklyński - to także 8,5 miliona ludzi, którzy każdego dnia tworzą to szalone, tętniące życiem miejsce. Wielkie Jabłko to symbol obietnicy, że każdy, kto przyjedzie, może coś tu osiągnąć, niezależnie od tego, czy pochodzi z Europy, Azji czy sąsiedniego stanu.
Ciekawostka: w latach 70. nazwa straciła na popularności, bo miasto borykało się z kryzysem i wysoką przestępczością. Dopiero kampania turystyczna z lat 90. przywróciła ją do łask. Dziś nowojorczycy mówią o swoim mieście z przymrużeniem oka - w końcu w Wielkim Jabłku nie ma ani jednej sadowniczej tradycji, za to jest 472 stacje metra, które przewożą dziennie ponad 5 milionów pasażerów. I to chyba najlepsza metafora tego miejsca: zamiast drzew owocowych masz drapacze chmur, zamiast sadowników - taksówkarzy, a zamiast ciszy - nieustanny ryk miasta, które nigdy nie śpi.
Manhattan za 24 dolary i inne fakty z historii, które brzmią jak legenda
Tę historię zna każdy nowojorczyk, ale wciąż brzmi jak żart: Peter Minuit w 1626 roku kupił Manhattan od rdzennych mieszkańców za szklane paciorki i drobiazgi o równowartości 24 dolarów. Dziś za tę samą kwotę nie kupisz nawet biletu na Empire State Building, a sama dzielnica jest warta biliony. Pochodzenie nazwy „Wielkie Jabłko” też nie jest oczywiste - w latach 20. XX wieku używał jej dziennikarz wyścigów konnych John J. Fitz Gerald, pisząc o nagrodach w Nowym Jorku jak o „wielkim jabłku” na drzewie sukcesu. Dopiero później hasło podchwycili jazzmani i urzędnicy od turystyki.
Nowy Jork nie od razu stał się miastem drapaczy chmur. Zanim na Manhattanie stanął World Trade Center, a potem nowy One World Trade Center o wysokości 541 metrów, najwyższym budynkiem świata przez kilkadziesiąt lat był Empire State Building. Jego budowa w latach 30. trwała zaledwie rok i 45 dni - dziś w Polsce tyle czeka się na pozwolenie na przyłącze gazowe. Warto wiedzieć, że na szczycie tego budynku w 1945 roku rozbił się bombowiec B-25, ale konstrukcja przetrwała, a winda znów ruszyła następnego dnia.
Statua Wolności przyjechała z Francji w 350 częściach, zapakowanych w 214 skrzyń. Zanim ją złożono na Liberty Island, stała przez rok na placu w Paryżu. Central Park, który dziś jest zielonym sercem Manhattanu, powstał na bagnistym, skalistym terenie, który wykupiono za grosze, bo nikt nie chciał tam budować domów. Co ciekawe, park jest w całości sztuczny - posadzono w nim około 5 milionów drzew i krzewów, a każdy głaz przywieziono z północy stanu.
Metro nowojorskie działa 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu. To jedna z niewielu takich sieci na świecie, która nie zamyka się na noc. Dziennie przewozi około 5,7 miliona pasażerów, a niektóre stacje, jak City Hall, są tak piękne, że turyści specjalnie jadą je oglądać - choć zamknięto je w 1945 roku. Na Brooklynie z kolei znajdziesz Coney Island, gdzie w 1903 roku otwarto pierwszy roller coaster w USA, a w Bronksie mieści się największe zoo w kraju. Nowy Jork to nie tylko Times Square i tłumy - to miasto, które w każdej dzielnicy ma swoją własną historię, często wartą więcej niż 24 dolary.
Co kryje się pod ulicami Nowego Jorku, czego nie pokażą ci w przewodniku
Większość turystów kojarzy Nowy Jork z Times Square, Statuą Wolności i Empire State Building. Ale prawdziwe życie Wielkiego Jabłka toczy się pod ziemią. Nowojorskie metro działa 24 godziny na dobę, przez 7 dni w tygodniu, i przewozi codziennie około 5,7 miliona pasażerów. To więcej niż łączna populacja Chicago i Filadelfii. Gdybyś chciał przejechać wszystkie linie, potrzebowałbyś kilku dni - łączna długość torów to ponad 1050 kilometrów. Co ciekawe, niektóre stacje, jak ta przy City Hall, od 1945 roku są zamknięte dla pasażerów, ale wciąż stoją puste, z oryginalnymi kaflami z początku XX wieku.
Historia miasta to opowieść o ciągłym budowaniu w górę i w dół. World Trade Center, zanim runął, miał swoją podziemną galerię handlową, która łączyła stacje metra i pociągi PATH. Dziś na jego miejscu stoi One World Trade Center - najwyższy budynek w USA, który mierzy 541 metrów (1776 stóp, co nawiązuje do roku podpisania Deklaracji Niepodległości). Mieszkańcy Manhattanu często żartują, że prawdziwym parkiem nie jest Central Park, ale sieć tuneli, w których można przejść z Midtown aż do Brooklynu bez wychodzenia na powierzchnię.
Nowy Jork to też miasto kontrastów. Bronx, Brooklyn i pozostałe dzielnice mają własne mikrokultury. W Bronksie narodził się hip-hop, a Brooklyn od lat przyciąga artystów, którzy uciekli z droższego Manhattanu. Samo określenie „melting pot” nie oddaje skali - w Queens mieszka się ludzie mówiący w ponad 130 językach. Statua Wolności, którą podarowała Francja w 1886 roku, witała miliony imigrantów, ale mało kto wie, że pierwotnie miała być latarnią morską. Jej wysokość od podstawy do płomienia to 93 metry, czyli mniej więcej tyle, ile ma 30-piętrowy blok.
Jeśli wybierasz się do Nowego Jorku, nie szukaj tylko Empire State Building czy Muzeum Historii Naturalnej. Wejdź na stację metra o 2 w nocy, posłuchaj ulicznego muzyka na Brooklyńskim Moście i zobacz, jak taksówki manewrują w korkach. To miasto nie śpi nigdy, ale jego prawdziwy rytm wybijają mieszkańcy, którzy od 400 lat - od czasów Nowego Amsterdamu - uczą się żyć na wyspie, gdzie każdy centymetr kwadratowy ma swoją historię.
Statua Wolności, Empire State Building i inne ikony, które mają drugie dno
Gdy myślisz o Nowym Jorku, przed oczami stają ci trzy rzeczy: zielona dama z pochodnią, najsłynniejszy drapacz chmur na świecie i most łączący Manhattan z Brooklynem. Tyle że Statua Wolności ma za sobą całkiem niespodziewaną historię. Wiesz, że jej pierwowzorem nie była żadna amerykańska idea, a egipska fellahka? Francuski rzeźbiarz Frédéric Auguste Bartholdi najpierw projektował gigantyczną kobietę z lampą naftową dla Kanału Sueskiego. Kiedy Egipt nie kupił pomysłu, przepakował koncept do Nowego Jorku. Dziś stoi na Liberty Island, ale gdyby nie odrzucona oferta, Wielkie Jabłko mogłoby jej w ogóle nie zobaczyć.
Empire State Building z kolei wygrał wyścig o tytuł najwyższego budynku świata, ale mało kto pamięta, że jego budowa trwała zaledwie 410 dni. To był czas wielkiego kryzysu, więc na placu budowy pracowali głównie imigranci i rdzenni Amerykanie, często bez zabezpieczeń. Dziś z tarasu na 86. piętrze widzisz całe miasto, ale dopiero na wysokości 381 metrów czujesz, jak bardzo Manhattan jest płaski. Żaden inny drapacz chmur nie ma takiej symboliki - to właśnie tutaj King Kong wspinał się po stalowej konstrukcji, a co roku w Dzień Niepodległości z dachu lecą sztuczne ognie.
Most Brooklyński to z kolei opowieść o determinacji i tragedii. John Augustus Roebling, który go zaprojektował, zmarł na tężec po wypadku na promie, zanim wbito pierwszą łopatę. Jego syn Washington przejął stery, ale podczas prac nurkowych dostał choroby kesonowej i został sparaliżowany. Kierował budową z okna swojego mieszkania, patrząc przez teleskop. Dziś przechodzisz nim w 20 minut z Brooklynu na Manhattan, mijając po drodze tablicę pamiątkową, która przypomina, że ten most kosztował życie całej rodziny.
Central Park też nie powstał z miłości do zieleni. W połowie XIX wieku Nowy Jork gwałtownie się rozrastał, a bogaci mieszkańcy Manhattanu chcieli mieć miejsce do przejażdżek powozami i spacerów z dala od smrodu fabryk. Frederick Law Olmsted i Calvert Vaux zaprojektowali park jako antidotum na chaos miasta, ale przy okazji wyrzucili z terenu całą biedną społeczność - wioskę Seneca Village, w której mieszkali wolni czarnoskórzy Amerykanie i irlandzcy imigranci. Dziś biegasz po tych samych alejkach, nie zdając sobie sprawy, że pod trawą leżą fundamenty domów kilkuset rodzin, które przegrały z nowojorskim planem urbanistycznym.
Central Park to nie tylko trawnik - ukryte zakątki, o których milczą mapy
Central Park zajmuje 843 akry w sercu Manhattanu, ale większość turystów ogląda go z alejek głównego szlaku. Tymczasem wystarczy zejść kilkadziesiąt metrów w bok, żeby trafić w miejsca, które miejscowi traktują jak swoją tajemnicę. North Woods to dziki, leśny zakątek, gdzie szum miasta cichnie do szeptu. Wchodzisz tam między drzewa, a po chwili słyszysz tylko wodę spadającą z małego wodospadu The Loch. Niewiele osób wie, że to sztuczny strumień, zaprojektowany w XIX wieku, ale wygląda jak naturalny górski potok. Możesz tam usiąść na kamieniu i przez godzinę nie spotkać nikogo poza wiewiórką.
Kolejne miejsce, o którym mapy milczą, to Conservatory Garden przy 105. ulicy. Formalny ogród w stylu włoskim, francuskim i angielskim to oaza spokoju, gdzie nowojorczycy czytają książki na ławkach wśród róż i fontann. Wstęp jest darmowy, a tłumów nie ma, bo większość turystów nie zapuszcza się tak daleko od południowego krańca parku. Jeśli masz szczęście, trafisz na ślubną sesję zdjęciową przy pergoli porośniętej bluszczem - to jedno z tych miejsc, które wyglądają jak z filmu, ale naprawdę istnieją.
Nie zapomnij o Brambach, czyli łukach mostu Bow Bridge. Wszyscy robią tam zdjęcia, ale mało kto schodzi pod niego, żeby popatrzeć na taflę jeziora z poziomu wody. To perspektywa, którą znają tylko wędkarze i kaczki. A jeśli masz ochotę na coś bardziej nietypowego, poszukaj Belvedere Castle - miniaturowego zamku na wzgórzu, który pełni funkcję stacji meteorologicznej. Z jego wieży rozciąga się widok na cały park, a w środku znajdziesz przyrządy pomiarowe i ekspozycję o historii miejsca. Niewielu turystów wchodzi po schodach, więc często masz taras prawie dla siebie.
Central Park to nie tylko trawnik pod Empire State Building w tle. To labirynt zakątków, które czekają, aż zboczysz z utartego szlaku. Wystarczy kwadrans spaceru od tłumu przy Wollman Rink, żeby znaleźć się w innym świecie.
Ile języków słyszysz dziennie na Brooklynie i dlaczego Queens to inny świat
Brooklyn to nie tylko dzielnica, ale prawdziwy poligon językowy. Statystyki mówią, że w promieniu kilku przecznic na Brooklynie słychać regularnie około 150 różnych języków i dialektów. To absolutny rekord nie tylko w Nowym Jorku, ale i w całych Stanach Zjednoczonych. Wsiadasz do metra na Atlantic Avenue i w ciągu jednej godziny możesz usłyszeć rozmowy po arabsku, jidysz, rosyjsku, mandaryńskim, hiszpańskim i wolof. Mieszkańcy przyzwyczajają się do tego tak bardzo, że przestają zwracać uwagę na obce brzmienia. Dla turysty to jednak pierwsza lekcja o prawdziwej naturze miasta - nie o drapaczach chmur, ale o codziennym melanżu kultur.
Queens z kolei to zupełnie inna bajka, choć równie fascynująca. To właśnie ta dzielnica, a nie Manhattan, jest najbardziej zróżnicowanym etnicznie miejscem na całym świecie według danych Census Bureau. Mieszka tam około 2,4 miliona osób, a żadna grupa narodowościowa nie stanowi większości. Wchodzisz do Jackson Heights i czujesz się jak w maleńkich Indiach, ale zaraz obok znajdziesz kawałek Kolumbii, a dalej Korei. To nie jest sztuczna atrakcja dla turystów, tylko żywe miasto, gdzie ludzie naprawdę mieszkają, pracują i handlują. W przeciwieństwie do Times Square, gdzie wszystko krzyczy komercją, Queens ma autentyczny rytm.
Często zapominamy, że nazwa Queens pochodzi od królowej Katarzyny Bragança, żony króla Karola II, i że przez lata była osobnym bytem, zanim w 1898 roku stała się częścią Wielkiego Jabłka. To właśnie tutaj znajduje się najstarsza działająca stacja metra w Nowym Jorku na linii BMT, a także jeden z największych cmentarzy na świecie - Calvary Cemetery, gdzie pochowano ponad 3 miliony osób. Dla porównania, cały Manhattan ma około 1,6 miliona żywych mieszkańców. Gdy spacerujesz po Brooklynie czy Queens, nie szukaj więc Empire State Building ani Statuy Wolności. Zamiast tego posłuchaj, co mówią ludzie na ulicy. To właśnie ta mieszanka głosów, historii i zapachów z ulicznych stoisk z jedzeniem tworzy prawdziwy obraz Nowego Jorku, a nie pocztówkowe widoki z Central Parku.
Metro, które nie zasypia - szokujące liczby i zwyczaje, których nie znasz
Nowojorskie metro ma w sobie coś, co trudno zrozumieć, dopóki nie zobaczysz go na własne oczy. Przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, pod ziemią przemieszcza się średnio 5,5 miliona osób. To więcej niż łączna liczba mieszkańców Chicago i Filadelfii razem wziętych. W godzinach szczytu pociągi pojawiają się co 2-3 minuty, a najdłuższy odcinek bez przystanku to prawie 4 kilometry między stacjami w Bronksie. Gdybyś chciał przejechać wszystkie 472 stacje, potrzebowałbyś około 24 godzin bez przerwy na sen.
Mieszkańcy Wielkiego Jabłka mają jednak do swojego metra stosunek daleki od turystycznego zachwytu. Wagonami jeżdżą tu nie tylko ludzie - zdarza się, że w środku spotkasz szczura wielkości kota, a na peronach nierzadko rozgrywają się nieformalne koncerty jazzowe. Ciekawostka, o której mało kto wie: system ogrzewania peronów zimą wykorzystuje ciepło odzyskiwane z hamowania pociągów. W niektórych stacjach, zwłaszcza tych głębiej położonych na Manhattanie, temperatura latem potrafi przekroczyć 35 stopni Celsjusza. Dlatego nowojorczycy mają swój niepisany kodeks - nie patrzeć nikomu w oczy, nie zwalniać tempa i trzymać się prawej strony schodów ruchomych.
Metro to nie tylko transport, ale też żywe muzeum historii miasta. Na stacji City Hall znajdziesz zamkniętą dla pasażerów perłę architektury z 1904 roku - przestronną, sklepioną halę z kafelkami i witrażami. Z kolei na Brooklynie, na stacji Atlantic Avenue-Barclays Center, widać ślady po dawnym torze tramwajowym. Każda linia ma własną osobowość: A-train pędzi przez Harlem, L-train łączy modny Williamsburg z Manhattanem, a 7-train zabiera cię prosto do azjatyckich knajpek w Queens. To właśnie w metrze słychać wszystkie języki świata, bo Nowy Jork od zawsze był tyglem kultur - od czasów Nowego Amsterdamu, przez fale imigrantów, aż po dzisiejszych przybyszów z każdego zakątka globu.
Zaskakująca jest też skala logistyki. Metro ma 36 linii, 665 mil torów i zużywa tyle energii, co małe miasto. W ciągu doby przewozi więcej pasażerów niż całe lotnisko JFK w tydzień. A gdybyś zestawił wszystkie wagony w jeden pociąg, miałby długość z Manhattanu do Filadelfii. Tylko w Nowym Jorku metro może być jednocześnie najwolniejszym i najszybszym sposobem na przemieszczanie się - w zależności od tego, czy akurat trafisz na remont torów w weekend.
Times Square bez filtrów - co naprawdę dzieje się na najbardziej przereklamowanym skrzyżowaniu świata
Jeśli myślisz, że Times Square to tylko morze neonów i tłumy robiące zdjęcia z postaciami z kreskówek, masz rację - ale tylko w połowie. To miejsce, które turysta odwiedza raz, robi obowiązkowe selfie i ucieka, podczas gdy nowojorczycy omijają je szerokim łukiem. Prawda jest taka, że to skrzyżowanie Broadwayu i Siódmej Alei żyje własnym, absurdalnym rytmem 24 godziny na dobę, a jego historia sięga czasów, gdy Nowy Jork nazywał się jeszcze Nowym Amsterdamem.
Zanim zaczęły tu świecić pierwsze billboardy w 1904 roku, Times Square był zwykłym placem, który swoją nazwę zawdzięcza siedzibie gazety New York Times. Dziś to gigantyczna scena, na której każdego dnia przewija się około 330 tysięcy osób. Dla porównania - to więcej niż liczba mieszkańców całego Brooklynu w 1850 roku. Co ciekawe, największą atrakcją tego miejsca nie jest żaden budynek czy pomnik, ale sama możliwość stania w epicentrum chaosu. Wschodzące słońce oświetla tu nie tylko szklane wieże, ale też resztki nocy w postaci zmęczonych taksówkarzy i sprzątaczy.
Wielu turystów popełnia błąd, myśląc, że Times Square to kwintesencja Nowego Jorku. To tak, jakby oceniać całe Stany Zjednoczone po jednym fast foodzie. Prawdziwe życie miasta toczy się kilka przecznic dalej - w małych delikatesach na Bronksie, na ławkach Central Parku o szóstej rano czy w muzeach, jak Muzeum Historii Naturalnej, gdzie spędzisz godziny, zamiast stać w kolejce po bilet na taras widokowy Empire State Building. Jeśli jednak chcesz poczuć, jak pędzi świat, stań na środku placu, zamknij oczy na chwilę, a potem otwórz. Zobaczysz twarze ze wszystkich kontynentów, usłyszysz dziesięć języków naraz i zrozumiesz, skąd wzięło się określenie „melting pot”. To nie jest przereklamowane - to po prostu inne. I trzeba to przeżyć, a nie tylko sfotografować.
Bronx rodzi muzykę, a nie tylko złą sławę - skąd się wzięła potęga hip-hopu
Większość turystów kojarzy Bronx głównie z tym, co pokazują amerykańskie seriale kryminalne. Tymczasem to właśnie ta północna dzielnica Nowego Jorku, a nie Manhattan czy Brooklyn, dała światu jedną z najważniejszych rewolucji muzycznych XX wieku. W latach 70. ubiegłego stulecia, gdy miasto balansowało na krawędzi bankructwa, a opuszczone kamienice przy 1520 Sedgwick Avenue stały się domem dla zubożałej społeczności afroamerykańskiej i latynoskiej, narodziło się coś zupełnie nowego. To tam DJ Kool Herc, jamajski imigrant, po raz pierwszy postanowił przedłużyć break beat, czyli instrumentalny fragment płyty, przy którym tancerze mogli popisać się swoimi ruchami. Z dzisiejszej perspektywy trudno uwierzyć, że cała globalna kultura hip-hopowa, która dziś generuje miliardy dolarów, zaczęła się od zwykłego osiedlowego przyjęcia w bloku przy Cross Bronx Expressway.
Mieszkańcy Bronxu nie mieli wtedy dostępu do drogich klubów na Manhattanie ani do profesjonalnych instrumentów. Zamiast tego sięgali po to, co mieli pod ręką: adaptery, gramofony i własny głos. Z braku pieniędzy na bilety do modnych dyskotek, nastolatki organizowały własne blokowe imprezy, a rywalizacja między dzielnicami przybrała formę poetyckich potyczek słownych, czyli dzisiejszego rapu. Warto tu dodać, że pierwsze radiowozy policyjne na nowojorskich ulicach notowały wtedy interwencje związane z grafficiarzami z South Bronxu, którzy zostawiali na wagonach metra swoje tagi - to kolejny filar kultury, który wyrósł właśnie stąd. Dziś, gdy stoisz na Times Square i słuchasz hip-hopu z głośników sklepów odzieżowych, trudno sobie wyobrazić, że ten sam dźwięk 50 lat wcześniej był głosem buntu i wołaniem o uwagę ze strony zapomnianej przez system dzielnicy.
Statua Wolności i Empire State Building to ikony, które każdy turysta ma obowiązek zobaczyć, ale jeśli chcesz zrozumieć prawdziwe tętno Nowego Jorku, warto zejść z utartego szlaku. Przejażdżka metrem na stację 149th Street - Grand Concourse pokazuje zupełnie inne oblicze Wielkiego Jabłka. Dziś Bronx wciąż zmaga się z wieloma problemami społecznymi, ale jego wkład w światową kulturę jest niepodważalny. Gdy następnym razem usłyszysz bit w słuchawkach, pomyśl, że jego korzenie sięgają blokowisk, gdzie z betonu i graffiti wyrosła muzyka, która podbiła cały świat.
Drapacze chmur, których już nie ma - historie budynków WTC sprzed 2001 roku
Kiedy myślisz o nowojorskiej panoramie, od razu widzisz drapacze chmur. Dziś na Manhattanie króluje One World Trade Center, ale niewiele osób pamięta, że oryginalne bliźniacze wieże World Trade Center miały swoją własną, fascynującą historię, zanim stały się symbolem tragedii. Zanim w 2001 roku runęły, przez trzydzieści lat kształtowały życie miasta i były nie tylko miejscem pracy, ale prawdziwą atrakcją turystyczną. Na dachu południowej wieży, na wysokości ponad czterystu metrów, działała restauracja Windows on the World - przez dekady najwyżej położony lokal gastronomiczny w USA, z widokiem, który zapierał dech w piersiach nawet zaprawionym w bojach nowojorczykom.
Budowa kompleksu rozpoczęła się w 1966 roku i od razu wywołała kontrowersje. Aby zrobić miejsce pod fundamenty, trzeba było wyburzyć kilkanaście ulic w dzielnicy Radio Row, która od lat trzydziestych tętniła życiem jako centrum handlu elektroniką. Drobni przedsiębiorcy, głównie imigranci, protestowali, ale miasto było silniejsze. W efekcie powstał nie tylko najwyższy budynek świata na tamten czas, ale też całe mini-miasto z własną stacją metra, galerią handlową i ogromnym placem, który latem zamieniał się w lodowisko. Mieszkańcy Brooklynu i Bronxu przyjeżdżali tam nie do pracy, ale na spacer i koncerty.
Ciekawostką jest, że bliźniaki były tak skonstruowane, że ich stalowa konstrukcja ważyła dwukrotnie więcej niż materiał użyty do budowy Empire State Building. Projektanci postawili na innowację: zamiast tradycyjnych słupów nośnych w centrum, zastosowali szkielet zewnętrzny, co dawało gigantyczną, wolną przestrzeń wewnątrz bez zbędnych kolumn. Dzięki temu na każdej z 110 kondygnacji można było dowolnie aranżować biura. To właśnie te rozwiązania inżynieryjne sprawiły, że budynki przez lata były dumą Stanów Zjednoczonych i symbolem gospodarczej potęgi Nowego Jorku, a ich historia to coś więcej niż tylko statystyki liczby pięter czy godzin pracy przy budowie.
